ΑΘΛΗΣΗ, ΕΥΕΞΙΑ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

Αμαρτίες γονέων….

Life is like a game of tennis. The player who serves well seldom loses.

Ο Νίκος Κονιόσης, δημιουργός και προπονητής του Break Point Tennis Academy, θα μοιράζεται μαζί μας συμβουλές και μυστικά του αγαπημένου μας αθλήματος.

-Αμαρτίες γονέων

Σκεφτόμουν μέρες τώρα σε τι θα μπορούσε να αναφέρεται η πρώτη μου προσπάθεια διαδικτυακής γραφής.
Έχοντας υπάρξει αθλητής για δέκα χρόνια, από τα δέκα έως τα είκοσί μου, κι έχοντας διατελέσει προπονητής σε παιδιά πάνω από δέκα χρόνια, αποφάσισα να αναφερθώ στους γονείς των μικρών αθλητών.
Ναι, ναι… αυτούς τους περίεργους τύπους που βλέπεις στους αγώνες των παιδιών τους και απορείς. ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ; Και θα σου απαντήσω καλέ μου αναγνώστη. Ναι. Είναι. Από που να το πιάσω και που να το αφήσω. Πηγαίνεις σε αγώνες ποδοσφαίρου με ομάδες των οποίων οι αθλητές δεν ξεπερνούν την τρυφερή ηλικία των 8 ή 9 ετών. Και σκέφτεσαι “ας κάτσω να θαυμάσω τους μπόμπιρες που παίζουν το παιχνίδι που αγαπάνε”. Έλα, όμως, που σου αποσπάνε την προσοχή κάτι 40άρηδες μπαμπάδες που βγάζουν τα απωθημένα και τα κόμπλεξ τους στα παιδιά. Βρίζουν τους διαιτητές, αποδοκιμάζουν τα άλλα παιδιά, τσακώνονται ακόμα κι αναμεταξύ τους.
Σκέφτεσαι, λοιπόν, ότι εντάξει… στο ποδόσφαιρο συμβαίνουν αυτά. Ας πάω να δω έναν αγώνα μπάσκετ ή βόλεϊ ή έστω πόλο. Δεν μπορεί να συμβαίνουν τα ίδια. Πηγαίνεις, λοιπόν, και συνειδητοποιείς ότι γίνονται τα ίδια και χειρότερα.
Τελευταία μου λύση το τένις, σκέφτεσαι. Ευγενές άθλημα με καλούς τρόπους και ατομικό αγώνισμα. Κι εκεί παθαίνει το σοκ. Τα παιδιά μέσα να προσπαθούν να παίξουν (γράφω και τονίζω) το αγαπημένο τους ΠΑΙΧΝΙΔΙ και οι γονείς από έξω να τσακώνονται αν το μπαλάκι ήταν πάνω στη γραμμή ή όχι. Να ακούς από γονέα να λέει στο παιδί του να μην δώσει το χέρι στον αντίπαλο μετά το τέλος του αγώνα, επειδή έχασε το ματς.
Σε πανελλήνιο πρωτάθλημα δύο μαμάδες 16χρονων κοριτσιών μαλλιοτραβήχτηκαν γιατί το μπαλάκι έσκασε πάνω στη γραμμή και το ένα κορίτσι είπε άουτ. Μέχρι που ήρθε και η αστυνομία για να τις συμμορφώσει. Τα αντίπαλα 16χρονα κορίτσια, χρόνια φίλες, έφυγαν από το γήπεδο αγκαλιασμένες ενώ οι μητέρες τους παραλίγο να φύγουν με χειροπέδες.
Βλέποντας όλα αυτά που καταλήγεις;
Καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι δυστυχώς δεν υπάρχει αθλητική παιδεία στους γονείς και σκέφτεσαι τι αξίες θα μπορέσουν να μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά τους.
Ποια θα μπορούσε όμως να είναι η λύση σε αυτή τη μεγάλη αρρώστια του ελληνικού αθλητισμού;
Ελάτε λοιπόν να την αναζητήσουμε παρέα μέσα από αυτό το blog, που θα φιλοξενεί τη συνεχή προσπάθεια μας, για την ανάδειξη της καλύτερη εκδοχής του ευ αγωνίζεσθαι.
Stay tuned

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *